Draadband

Een draadband is een type fietsband waarbij het karkas is opgebouwd met hieldraden. Deze hieldraden bestaan uit hoepels van staaldraad. Dankzij deze staaldraad is de band stevig, maar ook lastiger op te vouwen. De kern van staaldraad in de bandhiel voorkomt dat de band onder druk te groot wordt en van de velg af kan schieten.

Draadbanden zijn tegenwoordig de meest gebruikte fietsbanden, zowel bij sportieve als recreatieve fietsers. Deze banden staan bekend om hun degelijkheid, betrouwbaarheid en relatief eenvoudige montage.

De geschiedenis: van tube naar draadband

Voordat de draadband zijn opmars maakte, werd in het wielrennen vooral gebruik gemaakt van de zogenaamde tube of tubular tire. Dit is een buisvormige fietsband waarbij de binnenband in de buitenband is genaaid. De band is volledig rond en op de stiknaad voorzien van een stootlint. Tubes worden met speciale lijm op de velg geplakt. Dit vraagt om een andere velg dan die voor draadbanden wordt gebruikt.

In de wielersport was de tube jarenlang de standaard. Zowel professionele renners als fanatieke amateurs zwoeren erbij. De belangrijkste voordelen van de tube waren:

• Een lagere rolweerstand

• Een lager gewicht

• De mogelijkheid om met hogere bochtsnelheid te rijden dankzij de ronde bandvorm

De opkomst van de draadband in de wielersport

De afgelopen twintig jaar hebben draadbanden een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Dankzij technologische innovaties zijn draadbanden tegenwoordig lichter, soepeler en betrouwbaarder dan ooit. Veel van de voordelen die de tube vroeger bood, zijn inmiddels ook bereikbaar met hoogwaardige draadbanden.

Moderne draadbanden combineren sterke hieldraden met flexibele karkassen en hoogwaardige rubbermengsels. Hierdoor bieden ze uitstekende grip, een lage rolweerstand en goede lekbestendigheid.

Waarom kiezen voor een draadband?

Draadbanden zijn niet zonder reden zo populair geworden. De voordelen op een rij:

• Makkelijk te vervangen bij lekrijden

• Brede beschikbaarheid in verschillende maten en soorten

• Betaalbaarder dan tubes

• Geen speciale velg of lijm nodig

• Stevig en betrouwbaar door de hieldraden van staaldraad

Voor zowel dagelijks gebruik als sportieve ritten is de draadband dan ook een uitstekende keuze.

Tube vs. draadband: de belangrijkste verschillen

De draadband heeft zich bewezen als een veelzijdige, betrouwbare en praktische keuze voor vrijwel elke fietser. Waar vroeger de tube de voorkeur had bij wedstrijdrijders, zie je tegenwoordig steeds vaker dat ook in de sportieve hoek wordt gekozen voor hoogwaardige draadbanden.

De technologische vooruitgang heeft ervoor gezorgd dat draadbanden qua prestaties niet meer onderdoen voor tubes. Voor de meeste fietsers, van dagelijks woon-werkverkeer tot fanatieke wielrenners, is de draadband daarom de beste keuze.

OUDE TEKST

Draadband.

Band opgebouwd uit een karkas met hieldraden. De hieldraden zijn hoepels uit staaldraad, waardoor zo’n band lastig is op te vouwen.
De staaldraadkern in de bandhiel voorkomt dat de band onder druk te groot kan worden en daardoor van de velg af kan springen.

Voor de draadband werd er veelvuldig gebruik gemaakt van een tube, van (Engels) tubular tire (= buisvormige band).
Dit is een fietsband waarin de binnenband in de buitenband genaaid zit. De buitenband is hierbij volkomen rond en op de stiknaad voorzien van een stootlint. De band wordt met een speciale lijm op een velg geplakt. De velg voor een tube wijkt in vorm af van een velg voor een “gewone” draadband.
Binnen het wielrennen was de tube tot ruim een decennium geleden de standaard voor elke serieuze wedstrijdrijder, zowel prof als amateur.
Voordelen van de tube boven de ‘gewone’ draadband waren de vermeende lagere rolweerstand, het lagere gewicht en (door de vorm) de mogelijkheid om platter (dus sneller) door een bocht te gaan.

Draadbanden hebben sedert een jaar of twintig een snelle ontwikkeling doorgemaakt, zodat tubes nog maar weinig voordelen bieden.