Cyclocross – Veldrijden.

Veldrijden of cyclocross is een vorm van wielersport die bedreven wordt op een grotendeels onverhard parcours.
Deze sport is vooral in Vlaanderen zeer populair en ook is België met voorsprong het sterkste land in de sport.
Er zijn verschillende competities en vele individuele wedstrijden.

De sport.

In het veldrijden moeten de deelnemers, de veldrijders, met de fiets zo snel mogelijk een afgebakend parcours afleggen. In tegenstelling tot het wielrennen zijn grote delen van het parcours niet verhard en rijden de renners door bossen, over velden, sloten en zandwegen. Het is soms nodig de fiets op de schouders te nemen en ermee te lopen, bijvoorbeeld bij te modderige stukken of obstakels. De competitie vindt plaats in de herfst- en wintermaanden. Een wedstrijd bij de professionals duurt een uur. Bij wereldbekerwedstrijden wordt er één ronde extra gereden.

Krachtverhoudingen.

Door de jaren heen domineren de Belgische en met name de Vlaamse veldrijders het internationale veldrijden: van 2000 tot 2014 behaalden ze 33 van de 52 WK-podiumplaatsen.
Vlaanderen kent vele kampioenen, zoals Sven Nys, Bart Wellens, Klaas Vantornout en Kevin Pauwels.
In het verleden werd het Belgische veldrijden aangevoerd door renners als de broers Roger en Eric de Vlaeminck, Albert Van Damme, Roland Liboton, Paul Herygers, Danny De Bie, Mario De Clercq, Erwin Vervecken en Niels Albert .
De Belgische veldrijders ondervonden en ondervinden altijd veel concurrentie van de Nederlandse veldrijders.
In het verleden waren dit onder andere Hennie Stamsnijder, Adrie van der Poel, Henk Baars, Richard Groenendaal, Gerben de Knegt en Lars Boom. Momenteel zijn de sterkste Nederlanders Mathieu van der Poel en Lars van der Haar.
Naast Belgen en Nederlanders spelen en speelden onder meer Tsjechen (Radomír Šimůnek, Zdeněk Štybar) en in mindere mate Italianen (Renato Longo, Enrico Franzoi), Zwitsers (Albert Zweifel, Julien Taramarcaz), Fransen (André Dufraisse, Francis Mourey) en Duitsers (Rolf Wolfshohl, Philipp Walsleben) een rol van betekenis in het internationale veldrijden.

Geschiedenis.

Er bestaan verschillende verhalen over de oorsprong van het veldrijden. Volgens één ervan hielden Europese baanrenners in de vroege jaren 1900 wedstrijden tussen twee steden, waarbij het toegestaan was door velden te rijden en over omheiningen te springen. Bovendien zorgden de moeilijkere omstandigheden er dan voor dat ze meer intensief moesten rijden en dat ze hun rijkunst konden verbeteren.
De Fransman Daniel Gousseau zou de eerste cyclocrosswedstrijden georganiseerd hebben, en ook het eerste Franse nationale kampioenschap in 1902. Géo Lefèvre, die de Ronde van Frankrijk bedacht, speelde ook een belangrijke rol in de eerste jaren van deze sport.
De sport verspreidde zich daarna ook buiten Frankrijk. België organiseerde zijn eerste nationale kampioenschap in 1910, Zwitserland in 1912, toen Luxemburg in 1923, Spanje in 1929 en Italië in 1930.
In 1924 werd de eerste internationale wedstrijd, Le Critérium International de Cross-Country Cyclo-Pédestre, gehouden in Rijsel. Het eerste wereldkampioenschap werd gehouden in Parijs in 1950. Cyclocross werd ook populair in de Verenigde Staten in de jaren zeventig. In 1975 werd het eerste US National Championship gehouden in Berkeley.
Zoals bij de meeste wielersport-disciplines het geval is, staat veldrijden onder toezicht van de Internationale Wielerunie.

Vrouwenveldrijden.

Hoewel de aandacht vooral naar het veldrijden bij de mannen gaat, wordt de sport ook door veel vrouwen beoefend.
De grote regelmatigheidscriteria, zoals de Soudal Classics, hebben ook een competitie voor vrouwen. Enkele Belgische veldrijdsters in het seizoen 2014-2015 zijn Ellen Van Loy, Sanne Cant, Jolien Verschueren en Loes Sels. Enkele Nederlandse veldrijdsters zijn Sabrina Stultiens, Sophie de Boer en Marianne Vos